Vandaag hadden we John Pennekamp op het programma staan. Vanmorgen eerst tot 8.45 uitgeslapen want gisterenavond aan het zwembad hier bij het hotel een gezin uit Nederland ontmoet. Zij zaten achter ons in het vliegtuig en waren voor 1 nacht ook in ons huidige hotel; de tijd gaat snel als het gezellig is, vandaar!

 

Dit hotel was “continental breakfast included”. Nou ja zeg; ontbijtje om je vingers bij af te likken. Het bestond uit Koffie, thee, Jus de orange en donuts, donuts of donuts. Héél lang hebben we staan kijken wat we toch zouden nemen. De donuts, of de donuts, óf de donuts?! Zelfs een appel toe; NIET te geloven man zo'n ontbijt!

Morgen toch maar naar Ihop of dergelijks….Waffels is ook in de buurt; wellicht kunnen we daar onze waffels volproppen. Wellicht hebben ze daar waffels….??? En waar zouden die Waffels dan inmoeten???? Dirkje weet het!!! In ONZE waffels.

 

Nou even serieus: Dirkje aan het woord; zet je schrap!

 

We gingen met een motorboot naar het rif toe. Gaaf zeg! Onderweg kneep de meneer die alles vertelde in onze wang en gaf iedereen een schouderklopje. Toen gingen we het water in. Eerst lukte het bij mij niet echt om de duikbril op te krijgen. Ik kreeg een grote golf over mijn gezicht heen en ik kon niet zo goed meer zien. Ditzelfde is ook bij Jip gebeurd. Maar daarbij lukte het al helemaal niet om de duikbril op te krijgen, want ze kreeg veel te veel water in d'r ogen dus bleef ze maar op de boot. Ze had ook een beetje te veel chloor van het zwembad in haar ogen. Toen zijn ik en papa dus maar gaan snorkelen, want mama mag niet zwemmen met haar schouder. We zagen ongeveer 25 verschillende vissen en ook heel veel verschillend koraal. We hebben onderwaterfoto's genomen maar die zijn nog niet klaar. We moesten tussen de boeien blijven, want daarbuiten was niks meer te zien, maar papa zwom gewoon door. Ze vertelden ook dat er ergens in het rif een beeld lag. Die moest je zoeken. We kwamen steeds dichter bij de boei en ik zei nog tegen papa dat hij niet verder mocht gaan. Dat deed hij toch en ik volgde hem maar. Toen we net voorbij de boei waren kwam er een beeld in zicht. Het beeld!!!!!!!!! Papa had hem aangeraakt. Ik durfde eerst niet, maar ik heb het wel geprobeerd. De eerste keer kwam ik er nog niet, maar de tweede keer raakte ik zijn hem met mijn vingertopje aan. Papa had er een foto van genomen. Toen gingen we weer verder met de andere kant van het rif. Daar was iets minder te zien. Onder de boot was een euhhhhh…….. euhhhhhhhhh……. Een dingesdingesdinges?! Oja, een Baracuda tegen en hij wilde maar niet weggaan. Toen we weer op de boot kwamen hoorde ik dat ik en papa het het langste volgehouden hadden onderwater. De meesten werden ziek en moesten overgeven. Dat was meteen verdwenen want het was perfect vissenvoer. De rest was moe en ging eerder naar de boot toe. Ze zeiden ook dat wij de enige van de boot waren die het beeld hadden aangeraakt. De meneer die alles vertelde noemde mij een vis. Op de boot stak hij een dikke duim omhoog. Toen ik uitstapte zei hij: “High five Fish!” dat was dus echt lachen.

 

Toen we terugkwamen zijn we nog het zwembad ingedoken. Het is benauwd weer al een paar dagen, zo af en toe komt de zon door en is het meteen bloedheet. Lekker even gedoucht allemaal. Nu gaan we een hapje eten bij het strandtentje hier aan de baai. Ziet er gezellig uit, proberen maar dus!

 

Doeidoei, tot de volgende keer! En een dikke pakkerd voor meneer Jansen???!!!!

Hank, Dirkje, Jip en Willeke